Grypa jest coraz częstszym powikłanym zwykłego przeziębienia. Nasz organizm bardzo szybko może zarazić się grypom nawet od przechodni, który poda nam rękę. Najlepszym sposobem na uniknięcie przeziębień i grypy jest dbanie o swoją odporność. Najczęściej chorujemy na grypę w okresie wiosny i jesieni gdy pogoda diametralnie się zmienia. W tych miesiącach należy zwiększyć czujność i przyjmować witaminy, które pomogą uniknąć przeziębienia. W momencie gdy już zaraziliśmy wirusem grypy najlepiej zgłosić się do lekarza, który przepisze odpowiednie leki lub zaproponuje stosowanie witamin, które mogą pomóc. Z grypom nie ma żartów, ponieważ może przerodzić się w gorszą chorobę, którą będzie ciężko wyleczyć. Grypa może okazać się bardzo groźną chorobą. Grypa są to wirusy bardzo podatne na mutacje, dlatego zwiększa się ryzyko masowych zachorowań na grypę w najbardziej narażonych okresach, dlatego zawsze opłaca się stosować odpowiednie szczepienia. Grypa trwa zazwyczaj nie dłużej niż tydzień pod warunkiem że jest bez powikłań. Po tym czasie może utrzymywać się kaszel lub katar. Jeżeli grypa nie ustępuje po tygodniu może to być ważny sygnał, że dzieje się coś złego i należy udać się do lekarza.
Bóle stawów
Stawy, które są połączeniem kości często bolą starsze osoby ale nie tylko. Coraz częściej na bóle stawów narzekają także młode osoby. Powodem może być nie dbanie o nie. Zaniedbane stawy wymagają pomocy specjalisty. Najbardziej zagrożone są kolana, dłonie, biodra, stopy, kręgosłup, zwłaszcza jego szyjny i lędźwiowy odcinek. Abyśmy niemieli problemów ze stawami należy przyjmować odpowiednią pozycje siadając przy komputerze w pracy ponieważ złe ustawienie kręgosłupa czy karku może skutkować w zmiany zwyrodnieniowe. Należy także ciepło się ubierać aby stawów nie przeziębić. Pierwszą oznaką zmian w stawach jest ból. Jeżeli ból w stawach będzie pojawiał się często należy zgłosić się do lekarza, który stwierdzi jakie są przyczyny i poinstruuje nas o prawidłowym dbaniu o stawów lub zaleci leczenie. Pacjentowi z takimi zmianami nie pomoże już klasyczny masaż. Na etapie gdy doprowadzamy do zwyrodnienia stawów nie pomorze już masaż jak przy zwykłym bólu. W takich sytuacjach może pomóc jedynie terapia manualna. Terapia zwyrodniałych stawów może być bolesna, więc lepiej nie doprowadzić do takich stanów i w odpowiednim momencie odczytywać sygnały jakie wysyła nam organizm.
Kurzajki
Kurzajka to choroba skóry występująca zaraz po trądziku młodzieńczym. Przyjmuje postać niegroźnej narośli na powierzchni skóry. Kurzajki najczęściej występują na dłoniach i stopach w okolicy palców, aczkolwiek można zaobserwować je chyba w każdym miejscu na ciele. Kurzajka to narośl na skórze przypinająca kalafior. Kurzajki występują u ok. 8,5% populacji. Kurzajki zazwyczaj występują u dzieci w wieku od pięciu do nawet dziewiętnastu lat. Najłatwiej pozbyć się kurzajek wypalając je, mrożąc lub za pomocą lasera ale tylko i wyłącznie u lekarza, który wykwalifikowany. Z wielu powodów niektórzy nie chcą korzystać z tych metod usuwania tych narośli, dlatego radzą sobie w domowych warunkach lub maściami kupionymi w aptece, których jest mnóstwo. U osób obgryzających paznokcie brodawki mogą wystąpić także na ustach. Kurzajki są nieprzyjemne i swędzące, a szczególnie te występujące na dłoniach i stopach ponieważ dodatkowo utrudniają funkcjonowanie i często bolą. Te na stopach uciskane przez ciężar ciała uniemożliwiają normalne chodzenie i często mylone są z odciskami i czasami leczone są maściami na odciski lecz metoda ta na pewno nie poskutkuje. Gdy kurzajki staną się bardzo uciążliwe należy udać się do lekarza.
Opryszczka
Opryszczki są różne, rozróżnia się je w zależności od miejsca w jakim się pojawi. Istnieje opryszczka wargowa, która pojawia się na ustach, w okolicy nosa lub w jamie ustanej. Istnieje także opryszczka narządów płciowych. Opryszczki nie może pozbyć się całkowicie, ale można powstrzymać jej działania. Przy pojawieniu się opryszczki należy zgłosić się do lekarza a w szczególności jeżeli nabawimy się opryszki HSV2 ( to opryszczka narządów płciowych). W aptekach można kupić różne maści, które zlikwidują widoczną opryszczkę i pomogą pozbyć się nieprzyjemnych objawów. Maści te zazwyczaj są antywirusowe. Opryszczka może zejść sama ale trwa to zazwyczaj około dziesięciu dni. Jeżeli jest to zmiana mało nasilona można zastosować odkażające miejscowe osuszanie. Zazwyczaj jednak lekarz zleca maści będące antybiotykami ponieważ mają one najlepsze i najskuteczniejsze działanie. Zastosowanie miejscowego leku może okazać się nieskuteczne. Maści działają jedynie na konkretne zmiany i nie zapobiegną nowotworom. Leki te działają jedynie na wirusy w okresie replikacji i nie zapobiegają nawrotom. Dlatego właśnie jeżeli opryszczka nas zacznie niepokoić należy udać się do lekarza, który zaleci leczenie odpowiednie do rodzaju opryszczki.
Wykrywanie FDP
Ze względu na zdolność FDP do hamowania przejścia fibrynogenu w fibrynę wydłużenie czasu krzepnięcia osocza pod wpływem trombiny jest nieswoistym, lecz bardzo prostym i szybkim testem na obecność FDP w osoczu. Test ten wypada poza tym dodatnio w obecności’ heparyny, a także w dysproteinemiach, gdyż patologiczny nadmiar białek może hamować tworzenie sieci fibryny. Immunologiczne metody wykrywania FDP w surowicy są liczne i bardzo czułe, zwłaszcza opracowane ostatnio techniki radioimmunologiczne. Pozwalają one oznaczać ilościowo FDP. Test zlepiania gronkowców. Otoczki szeregu szczepów gronkowców zawierają tzw. dumping lactor — czynnik odpowiedzialny za zlepianie tych bakterii przez fibrynogen oraz FDP. Badanie miana, w którym surowica zlepia zawiesinę takich gronkowców, jest prostym i czułym sposobem wykrywania produktów częściowej proteolizy fibrynogenu. Produkty wyczerpującego trawienia nie reagują z dumping lactor. Wtórna fibrynoliza niezmiernie często towarzyszy śródnaczyniowemu krzepnięciu, dlatego wzrost zawartości FDP w surowicy uważa się za badanie pomocne w rozpoznawaniu DIC. Test osocza pod wpływem etanolu, lub siarczanu protaminy. ,Śródnaczyniowa aktywacja krzepnięcia powoduje pojawienie się w osoczu tzw. rozpuszczalnej fibryny, czyli kompleksów monomeru fibryny z fibrynogenem lub FDP. Rozpuszczalna fibryna wypada w postaci żelu lub włókien fibryny po dodaniu do osocza etanolu do stężenia 11% w temp. pokojowej lub siarczanu protaminy do stężenia końcowego 0,1% w 37°C. Dodatni test etanolowy lub z siarczanem protaminy świadczy o aktualnie istniejącej aktywacji krzepnięcia we krwi krążącej.
Czas kaolinowo-kefalinowy
Czas kaolinowo-kefalinowy jest przedłużony w niedoborach czynników niezbędnych do krzepnięcia w układzie wewnątrzpochodnym XII, XI, IX, VIII, X, V. Po aktywacji kontaktowej osocza przez wstrząsanie z kaolinem mierzy się czas krzepnięcia w obecności Ca i kefalin — fosfolipidów mózgu zastępujących płytki, określanych jako ,,tromboplastyna częściowa” (partial thiomboplastin). Czas kaolinowo-kefalinowy jest testem czułym, jego wydłużenie stwierdza się nawet w bardzo łagodnych postaciach hemofilii. Należy podkreślić, że w obu badaniach fazami końcowymi są aktywacja protrombiny do trombiny i wykrzepienie fibrynogenu. Niedobór protrombiny lub brak fibrynogenu wpływa na wyniki obu testów. Natomiast stwierdzenie prawidłowego czasu protrombinowego i czasu kaolinowo-kefalinowego pozwala z dużym prawdopodobieństwem wyłączyć niedobory czynników osoczowych jako przyczynę skazy krwotocznej. Wyjątek stanowi czynnik XIII, stabilizujący fibrynę. Najczęstszą przyczyną wydłużenia czasu protrombinowego przy prawidłowym czasie kaolinowo-kefalinowym stanowią nabyte mierne niedobory czynników rodziny protrombiny.
Osoczowe krzepnięcie krwi
Czas krzepnięcia pełnej krwi jest miarą zdolności krwi do tworzenia skrzepu w nieobecności tromboplastyny tkankowej, a więc wydolności wewnątrzpochodnego układu krzepnięcia. Prawie cały kilkuminutowy czas krzepnięcia krwi jest zużywany na tworzenie tromboplastyny osoczowej. Dalsze przejście protrombiny w trombinę i fibrynogenu w fibrynę trwa sekundy. Dlatego wydłużenie czasu krzepnięcia jest najczęściej wyrazem znacznych niedoborów czynników osoczowych niezbędnych do tworzenia tromboplastyny osoczowej (V, VIII, IX, X, XI, XII) lub obecności antykoagulantów. Mierne niedobory mogą przebiegać z zupełnie prawidłowym czasem krzepnięcia. Nieskończenie długi jest czas krzepnięcia w afibrynogenemii. Brak różnicy w czasie krzepnięcia krwi w probówkach szklanych i silikonowych świadczy o upośledzeniu aktywacji krzepnięcia przez kontakt (czynnik XII i XI). Niedobór płytek nie powoduje prawie nigdy wydłużenia czasu krzepnięcia. Czas krzepnięcia osocza z dodatkiem chlorku wapnia interpretuje się podobnie, jak czas krzepnięcia pełnej krwi. Osocze otrzymuje się z krwi, której krzepnięcie zahamowano dodaniem cytrynianu sodu lub szczawianu potasu wiążącymi Ca+ + . Oba te badania oddają stosunkowo niewielkie usługi.
Skazy krwotoczne
Objaw opaskowy dodatni, czyli pojawienie się w skórze mnogich wybroczyn po wywołaniu zastoju żylnego przedramienia, występuje głównie w małopłytkowości, czasem też w skazach naczyniowych. Liczba płytek. W przewlekłej małopłytkowości liczba płytek może być zmienna w czasie i badanie należy powtarzać. Gdy skaza krwotoczna jest nasilona, należy poszukiwać dodatkowych przyczyn krwawień. Czas krwawienia. Wydłużenie czasu krwawienia jest typowym objawem małopłytkowości, trombopatii, trornbastenii i choroby Willebranda, czasem bywa przedłużony w afibrynogenemii. Należy pamiętać, że jeden z najpowszechniej zażywanych leków — Aspirin — u niektórych osób powoduje wydłużenie czasu krwawienia, utrzymujące się do tygodnia. Retrakcja skrzepu, czyli jego obkurczenie z równoczesnym wyciśnięciem surowicy wymaga obecności dostatecznej liczby czynnościowo sprawnych płytek. Jest upośledzona w małopłytkowościach i trombastenii. Agregację płytek w osoczu bogatym .w te komórki można badać wizualnie w czasie ręcznego wytrząsania lub śledząc zapis zmian gęstości optycznej w specjalnych samorejestrujących agregometrach. Agregacja pod wpływem ADP, trombiny i innych czynników upośledzona jest we wrodzonych i nabytych anomaliach płytek, aktywacji fibrynolizy, dysproteinemiach. Dostępność czynnika tromboplastycznego płytek PF3 oznacza się inkubując z kaolinem badane osocze bogatopłytkowe, do którego w celu wykluczenia ewentualnych niedoborów dodaje się osocza kontrolnego pozbawionego płytek. Miarą udostępnienia PF3 jest skracanie czasu krzepnięcia po inkubacji. Krzepnięcie indukuje się przez dodanie CaCl2 samego lub ze stypwenem. Upośledzenie udostępnienia PF3 występuje we wrodzonych i nabytych trombopatiach i dysproteinemiach.
Występowanie liszajca
Liszajec pęcherzowy występuje również u starszych dzieci i dorosłych. W tych razach zmiany są ograniczone do pewnych okolic skóry. Szczyt zachorowań przypada na lato. Urazy skóry są tymi czynnikami, które sprzyjają rozwojowi małych epidemii w rodzinach i większych skupiskach dzieci. Obraz histologiczny. Jest on podobny w liszajcu zakaźnym i pęcherzowym, różnice między nimi są natury ilościowej. Pęcherze tworzą się tuż pod warstwą rogową, w wysięku stwierdza się liczne ziarenkowce, a ponadto dużo ciałek ropnych. W naskórku gromadzą się neutrofile obojętnochłonine. Podścielłsko skóry jest obrzęknięte, a drobne naczynia w warstwie podbrodawkowej i brodawkowej rozszerzone zapalnie. Rozpoznanie ustala się na podstawie: 1) ostrego początku i przebiegu dermatozy; 2) pęcherzowego charakteru wykwitów i ich zapalnie zmienionego obwodu; 3) występowania przede wszystkim u dzieci w pierwszych tygodniach życia; 4) wyhodowania z treści wykwitów patogennego gronkowca oraz zakaźności. We wszystkich postaciach liszajca podstawę leczenia stanowi postępowanie miejscowe, które polega na usuwaniu strupów, nakłuwaniu pęcherzy i stosowaniu środków odkażających. Przyspieszająco na odpadanie strupów działają wodne okłady z 29/o octanu zasadowego glinu, kwasu bornego lub ichtiolu. Sączące nadżerki pędzluje się l—2% roztworami fioletu goryczki (Gentiana viólet) lub eozyny w 30—60% roztworze alkoholu.
Liszajec pęcherzowy
Istotą choroby jest rozwój dużych podrogowych pęcherzy w wyniku zakażenia naskórka chorobotwórczym gronkowcem. Dermatoza cechuje się znaczną zakaźnością. Liszajec pęcherzowy występować może w każdym wieku, a u noworodków stanowi jedyną postać zakażenia gronkowcowego. Dermatoza jest groźna w razie szerzenia się na oddziałach dla noworodków i w żłobkach. Zakażenie na dzieci przenosi się zwykle od opiekującego się nimi personelu, rzadziej źródło zakażenia stanowi matka. Obraz kliniczny. Znamienną cecha jest ostry wysiew dużych, o jasnej treści pęcherzy wielkości 1—3 cm. Siedzibą zmian mogą być: twarz, tułów i kończyny. Obwód pęcherzy wykazuje odczynowy wąski pas zapalnego przekrwienia. Po pęknięciu pęcherzy wytwarzają się czerwone sączące nadżerki. Zapowiedź . gojenia stanowi stopniowe wygasanie rumienią i obwodowe złuszcza-nie. Na różnie ciężki przebieg tej dermatozy rzutuje różna zjadliwość gronkowca ropotwórczego notowana w epidemiach. W lżejszych, ograniczonych do kilku wykwitów postaciach, liszajec pęcherzowy ustępuje w czasie do 10 dni. Groźne powikłania stanowią: ropne zapalenie gruczołu sutkowego, płytkie ropnie skóry, zapalenie gronkowcowe płuc i szpiku. W razie szybkiego szerzenia się pęcherzy i ich zlewania się może dojść do uogólnionego złuszczającego zapalenia skóry (dermatitis exjóliativa), szczególnie niekorzystnego rokowniezo u wcześniaków.